Dit delen met je vrienden

Een burnout, overspannen; termen die we vandaag de dag zoveel horen. Google “burnout” maar eens: ´Burnout is een toestand van chronische stress die leidt tot fysieke en emotionele uitputting, cynisme en onthechting. Gevoelens van ineffectiviteit en gebrek aan prestatie.’ Er wordt lacherig over gedaan, wat stelt iemand zich nou aan, zo’n drukke baan heeft hij toch niet?? De grootste misunderstanding ooit als je het mij vraagt.

Mensen die er geen ervaring mee hebben denken dat je alleen een burnout kunt krijgen als je een 80-urige werkweek hebt met een hele stressvolle baan, veel verantwoordelijkheden en veel deadlines, kortom, chaos. Maar niets is minder waar. Veelal komt een burnout niet eens perse door het werk. Het is een samenloop van verschillende facturen, in zowel privé als werk. Daarbij moet je er ook vatbaar voor zijn. Je kunt 2 mensen naast elkaar zetten in exact dezelfde werk- en leefsituatie en de een krijgt het wel en de ander niet.

Ik vind het altijd lastig om te horen als mensen er zo laconiek over doen. Ik verbaas me er ook over hoe werkgevers hier achter gesloten deuren over praten. Zelf heb ik er vaak genoeg bij gezeten, met klapperende oren. Je wilt toch het beste voor je werknemer? Hij of zij is tenslotte medeverantwoordelijk voor het draaiende houden van jóuw bedrijf …..

Zelf heb ik het gelukkig nooit gehad en ik ben zeker geen deskundige (hier dus ook geen adviezen van mijn kant) maar ik heb het wel veel om mij heen zien gebeuren en neem van mij aan, niemand heeft het voor zijn lol. “Iemand zal wel gewoon geen zin hebben in zijn of haar werk, zin hebben in een tijdje vrij maar geen vakantie willen opnemen” is een redelijk algemene gedachte. De vraag ‘hoe hij of zij nu in godsnaam overspannen kan zijn als “jij” toch altijd het meeste doet en het hardste werkt’ hoort daar vaak bij. Wat me keer op keer opvalt is dat het samengaat met te weinig waardering; veel loyaliteit en betrokkenheid vanuit de medewerker maar geen waardering van de werkgever, vaak wél verdiend. Alle ballen maar in de lucht willen houden om te knallen voor de business.

En waarom trek je zelf niet aan de bel? Waarom laat je het zover komen? Tja, is dat niet de hamvraag van alles in het leven…

Als het een ander aangaat sta je met de juiste adviezen klaar maar wanneer het om jezelf gaat pak je dit toch nét even anders aan. Je denkt het met een beetje rust wel weer aan te kunnen en mensen willen vaak niet toegeven dat het écht niet meer gaat; een stukje gêne en een gevoel van falen.

Wat ik misschien nog wel het opvallendste vind is dat niet alleen volwassenen maar ook kinderen en jongeren last kunnen hebben van een burnout. Prinses Laurentien sprak hier onlangs over en maakte, vond ik, een zeer rake opmerking “we staan constant aan”. Met de prestatiedruk, niet alleen zakelijk maar ook privé, wordt er continu van alles van je verwacht. Op social media moet het leven perfect en interessant zijn, anders krijg je geen likes en niet genoeg volgers. Dat, in combinatie met studiedruk is dus ook iets wat al op de veel jongere generaties zijn uitwerking heeft.

Je merkt vaak aan iemand die tegen een burnout aan zit dat iemand prikkelbaar is, sneller geïrriteerd en minder flexibel. Vaak zijn dat wel indicatoren dat het niet helemaal lekker gaat.

Zoals gezegd; geen medische of deskundige adviezen van mijn kant maar wel een advies voor al die mensen die het maar lastig vinden; wacht even met je oordeel, vraag eens aan die collega met een kort lontje of t goed gaat, of je iets kunt doen, even naar iemand kunt luisteren. Dat kan soms al heel veel goed doen. En een voorzichtig advies voor de werkgevers; geef iemand bij wie het al te ver is gegaan de tijd om weer te herstellen. Denk maar bij jezelf dat het lastiger is als deze persoon weer of nog veel langer uitvalt. Blijf betrokken maar ook vooral niet té veel, kortom; geef iemand even de ruimte maar stuur een kaartje en toon je begrip en medeleven. De vraag wat er vanuit jou als werkgever anders kan worden gedaan is ook al heel fijn.